Het vakantiespook

Het huisje waar we sinds een dikke week waren neergestreken in de Ardennen had bijzonder veel uitzicht en bijzonder veel charme, maar chique of grote luxe was het zeker niet. Het had een schatige verdieping met uitzicht op heilzame bergen en dennebomen. Zelfs, al was je een beetje een waaghals of een Peter Koelewijn kon je zo het dak op. Sinterklaas zou zich daar in zijn nopjes hebben gevoeld. Net als ons huisspook trouwens. Sinds we daar arriveerde had het onzichtbare voeten-beest het uitgerekend op ons huisje gemunt. Ik herinner mij een nacht, iets voor vier. Ik en mijn lief horen duidelijk kraken door ons huisje. We liggen dan eigelijk amper drie uur onder de lakens, het is immers vakantie. En we worden dan plots rus wakker, met een vreemd gekraak. We hadden alles al bedacht. Is het de buurvrouw, die ook de eigenares van ons huisje, en die het lekker vond om - voor ze werken gaat - een wandelingetje langs haar bloedeigen huisje maakt ? Is het misschien haar grote witte hond, die denkt dat hij zomaar binnen mag ? Of zijn het baldadige ratten met stevige tred ? Is het een dansende megahagedis Die geen onderscheid kent tussen bos en huisje ? Een inbreker misschien die weet dat er bij ons liefde, taboulé, mooie verhalen, frisse rode wijn, een digitaal fototoestelletje van vier jaar oud en zonnecrème factor 20 te stelen valt ? Of is het, zoals we nu al even vermoeden, een echt spook ?? De wilde wolkenman met zware voet ? Een oud bewoner, die na zijn dood het huisje nooit heeft kunnen verlaten. Wie zal het zeggen ? Ja we huurden een huisje met een spook. We bibberden elke ochtend tien minuten dicht tegen elkaar aan, en dan sliepen we nog een extra lang stuk uit de dag, om bij de late brunch te vertellen hoe gruwelijk hij wel klinkt zo door ons huisje heen. En zo hebben we hier werkelijk een avontuurlijke vakantie gehad.